De reis die ik niet zag aankomen

De reis die ik niet zag aankomen: met mijn vader in een oude auto door de sneeuw.

Oops, de handrem vergeten eraf te halen. Het rijden in een auto waarin je de sleutel nog in het slot moet stoppen en waarin geen automatische vergrendeling zit, is weer even wennen. Ik heb al bijna twintig jaar mijn rijbewijs en diverse auto’s gereden. Toch merk je hoe snel je gewend en verwend raakt aan alle moderne technologie. De Carbagerun haalt elke vorm van comfort weg. Zowel dat van een fijne auto als dat van mijn veilige comfortzone. Acht dagen in een auto van vierentwintig jaar oud, samen met je vader en temperaturen ver onder nul, is niet direct wat ik had bedacht om in dit leven te ondernemen.

Comfort achterlaten om iets groters te ervaren

Maar voor iedereen die mij kent: jullie weten dat ik tien jaar geleden vrijwillig in de Australische outback ging wonen met temperaturen boven de vijftig graden. Daar bracht ik dagen door op een paard om koeien te vangen. Dat lag toen ook niet in de lijn der verwachting, aangezien ik een succesvolle onderneming in marketing in Nederland achter mij liet. Zo zie je maar weer, soms komen er dingen op je pad die je gewoon moet aanpakken. Als ik één ding geleerd heb door al mijn avonturen, dan is het dat je pas echt weet of je iets leuk vindt als je het hebt uitgeprobeerd.

Hoe kom ik erbij om samen met mijn vader deze rally in de sneeuw te gaan doen? Eigenlijk gaat die reden dieper dan de meesten van jullie beseffen. Ik zie om mij heen bij leeftijdsgenoten vaak dat vaders komen te overlijden. Toen vorig jaar december iemand op Instagram tegen mij zei: “Ruby, koester elk moment met je vader, want mijn vader is plots overleden,” raakte dat mij diep. Zij had mogelijk niet eens door hoe diep. Ik heb veel toffe herinneringen met mijn vader gemaakt, maar ineens was ik mij er bewust  van dat mijn vader ouder wordt en ooit zal komen te overlijden.

De blik van mijn vader die alles veranderde

Toen pap in januari naar de Carbagerun zat te kijken en de sfeerbeelden van vele oude auto’s in de sneeuw liet zien, zag ik aan zijn ogen dat hij zoiets graag zou willen ervaren. Vroeger hebben pap en ik er al eens aan gedacht om mee te doen aan Dakar. We hebben ons ook opgegeven voor programma’s als Expeditie Robinson (lang geleden voor het derde seizoen), Ik vertrek (met het idee een huis in Frankrijk op te knappen) en het tweede seizoen van Het Spaanse dorp Polopos, maar toen brak corona uit. Dat pap en ik vaker out of the box ideeën hadden, is dus niet nieuw. Alleen zijn we nooit tot uitvoering gekomen. Tot nu.

In juli werden de tickets voor de Carbagerun verloot. Pap was verbaasd dat ik überhaupt mee wilde, aangezien hij weet dat ik meer van woestijnen, tropische eilanden en warme oorden houd. Kou, sneeuw en ijs zijn mijn tegenpolen, maar voor mijn vader trotseer ik elke temperatuur. Hij appte mij een foto van het beeld. “Ruby, we zijn nummer 399 op de wachtlijst. Ik denk niet dat we mee kunnen doen.” Twee uur later kreeg ik een enthousiast bericht: “Ruby, we zijn nummer 399. En we doen mee.”

Het onverwachte bericht dat alles in beweging bracht

Ik weet nog dat ik stiekem had gehoopt dat we niet ingeloot zouden worden, want waar stort ik mij nu toch weer in. Maar vervolgens ontstond er blijdschap, want er doen 400 auto’s mee en wij zijn nummer 399. Het universum dacht er blijkbaar ook even goed over na, maar gaf ons toch het voordeel van de twijfel door ons in te loten. Zo voelde het voor mij. Als het universum achter ons staat, dan ga ik ervoor.

In juli voelde het nog als een ver van mijn bed show en eigenlijk tot oktober was ik in ontkenning. Ik postte er soms over op Instagram en startte een wervingsactie voor sponsoren. Ook die deed ik voorzichtig, omdat ik niet had verwacht dat we zoveel steun en support zouden krijgen. Gek genoeg heb ik het gevoel gehad bevroren te zijn en nu het dichterbij komt, smelt ik beetje bij beetje en voel ik de reis steeds meer. Ironisch, want als ik er ben, is het vast alles behalve warm. Jullie financiële donaties en alle toffe samenwerkingen geven mij nog meer het gevoel dat deze reis bijzonder gaat worden.

Een reis die we niet alleen maken

Wat mijn hart altijd verwarmt, zijn woorden. Woorden om met anderen te delen. Ik heb jaren een reisblog gehad en genoot altijd van alle reacties. De inzichten die ik deelde inspireerden velen. Voor deze reis ga ik dat weer helemaal oppakken. De komende twee maanden ga ik op mijn website www.wordsofkindness.nl blogs delen over deze bijzondere reis. Het kopen van een auto, de voorbereidingen, de tocht zelf en daarna mijn persoonlijke bevindingen. Wie weet raak ik volledig in de ban van de sneeuw of ga ik huilend naar huis.

Hoe dan ook, dankjewel dat jij hier vandaag alvast bent. Misschien eenmalig uit nieuwsgierigheid, maar ik hoop dat je ons verhaal wilt volgen. Ik geloof in een collectieve energie. Hoe meer mensen ons vreugde toewensen, hoe beter onze reis zal zijn. Naast de energie zijn ook de financiën een onderdeel waar ik in de blogs op terug ga komen. Je kunt ons namelijk sponsoren, waardoor jouw naam of die van je bedrijf op de auto komt te staan. Tijdens de Carbagerun gaan we ook geld inzamelen voor het Kledingmagazijn dat pleegouders ondersteunt. Daarover meer in een volgend blog.

Voor nu: bedankt en een mooie dag.

Winterse groet,
Ruby Kramer

En paps, Peter Kramer, die op de zijlijn meeleest